Nieuwe regelgeving, nieuwe risico’s: wat verpakkingsdrukkerijen moeten weten over inkten en compliance in 2026

De tijd dat esthetiek de primaire focus was in discussies over inktprestaties ligt ver achter ons. Tegenwoordig moet inkt ook voldoen aan steeds strengere milieu- en veiligheidsnormen, niet alleen om het verpakte product een concurrentievoordeel te geven, maar zelfs om het product überhaupt op de markt te mogen brengen.

Door wereldwijd aangescherpte wetgeving kan de keuze van inkt het verschil maken tussen een product dat het schap bereikt of aan de grens wordt tegengehouden. En het is allang niet meer alleen de verantwoordelijkheid van de inktfabrikant. Verpakkingsdrukkerijen worden steeds vaker aangesproken op de manier waarop inkt wordt toegepast, en op de mate waarin die bijdraagt aan de compliance en recyclebaarheid van de uiteindelijke verpakking.

Als verpakkingsdrukker is dit het moment om je voor te bereiden op een nieuwe golf aan regelgeving – en om opnieuw na te denken over hoe je compliance, traceerbaarheid en vertrouwen organiseert.

Wat verandert er?

In 2026 treden zowel in de EU als in het Verenigd Koninkrijk verschillende belangrijke wetten in werking. Elk daarvan brengt nieuwe eisen met zich mee – niet alleen voor de samenstelling van inkten, maar ook voor de prestaties van bedrukte verpakkingen op het gebied van circulariteit en veiligheid.

Neem bijvoorbeeld de Duitse Drukinktenverordening (German Printing Ink Ordinance, GIO), die vanaf januari 2026 van kracht wordt. Deze beperkt het gebruik van stoffen in inkten die bestemd zijn voor materialen met voedselcontact tot een specifieke positieve lijst. Drukkerijen moeten niet alleen zeker weten dat zij conforme inkten gebruiken, maar dit ook kunnen aantonen met passende documentatie. Blind vertrouwen op de leverancier is niet langer voldoende. Lees meer →

Evenzo introduceert de EU-verordening inzake verpakkingen en verpakkingsafval (Packaging and Packaging Waste Regulation, PPWR) geharmoniseerde ontwerpeisen om een circulaire economie te bevorderen in alle 27 lidstaten van de Europese Unie: alle verpakkingen moeten worden ontworpen voor hergebruik of hoogwaardige recycling. De PPWR stelt eisen aan alle onderdelen van de verpakking, inclusief de druklaag: een zware inktdekking of complexe coatings kunnen ervoor zorgen dat een verpakking volgens de nieuwe criteria niet recyclebaar is. Onder deze wetgeving hebben keuzes rond inkten niet alleen invloed op de milieu-impact – ze kunnen zelfs bepalen of een product überhaupt toegang krijgt tot de markt. PPWR-conformiteitsbeoordelingen en -verklaringen voor het merendeel van de verpakkingen moeten uiterlijk op 12 augustus 2026 beschikbaar zijn. Lees meer →

Parallel daaraan verbiedt de EU-beperking op microplastics (Verordening 2023/2055) vanaf 2026 bepaalde synthetische polymeer-microdeeltjes (“SPM’s”). Ook als drukkerijen niet rechtstreeks onder deze maatregel vallen, kunnen zij verplicht worden om emissies te rapporteren of aan te tonen dat zij onder een vrijstelling vallen – met name bij speciale coatings en UV-uithardende inkten. Lees meer →

Ondertussen is in het Verenigd Koninkrijk de regeling voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid (Extended Producer Responsibility, EPR) al van kracht. Vanaf 2025 betalen producenten heffingen op basis van hoe goed hun verpakkingen recyclebaar zijn. Bedrukte lagen die recycling belemmeren, zullen die kosten verhogen – en van drukkerijen wordt verwacht dat zij volledige materiaalspecificaties aanleveren. Lees meer →

Waarom dit relevant is voor drukkerijen

Deze wetswijzigingen doen meer dan alleen de lat voor compliance hoger leggen – ze verschuiven ook waar die verantwoordelijkheid ligt. Merken en converters moeten steeds vaker aantonen dat hun verpakkingen, inclusief de bedrukking, voldoen aan wettelijke en milieueisen. Voor drukkerijen betekent dit dat zij de gebruikte inkten, materialen en processen – én hun impact – moeten kunnen documenteren.

Door deze strengere wetgeving wordt traceerbaarheid verplicht – niet alleen voor veiligheid of food-contact-compliance, maar ook voor duurzaamheidsclaims.

Van compliance naar concurrentievoordeel

Dus voor jou als converter betekent dit dat compliance niet langer slechts een af te vinken punt is, maar een niet-onderhandelbare voorwaarde om überhaupt de markt te kunnen betreden. De converters die in deze nieuwe realiteit succesvol zijn, zijn degenen die hun data gestructureerd op orde hebben – die materialen, processen en specificaties kunnen traceren en hun klanten op elk moment zekerheid kunnen geven over compliance.

Kort gezegd is succes weggelegd voor degenen die zich positioneren als de veilige keuze.

Dat betekent niet dat je van de ene op de andere dag een regelgevingsexpert moet worden. Wel vraagt het om sterkere samenwerkingen met inktleveranciers, het bijhouden van de geldende regels en het inrichten van systemen om vast te leggen wat je gebruikt, waar en waarom. Investeren in traceerbaarheid en datamanagement draait niet alleen om het vermijden van risico’s – het gaat om het opbouwen van vertrouwen, het stroomlijnen van audits en het blijvend versterken van het vertrouwen van klanten in jouw organisatie en capaciteiten.

Klaar om traceerbaar te worden? Laten we in gesprek gaan

Nu verpakkingsregelgeving steeds strenger wordt, draait inkt niet langer alleen om esthetiek – het is een gereguleerd onderdeel dat direct gekoppeld is aan compliance en duurzaamheid. Om vandaag een betrouwbare converter te zijn, moet je niet alleen kwaliteit leveren, maar ook kunnen aantonen dat je verpakkingen veilig, conform en recyclebaar zijn.

GSE Traceability Software helpt je het gebruik van inkt te volgen, te documenteren en te beheersen – van formulering tot drukproces – zodat je altijd audit-ready bent. Positioneer jezelf als de veilige keuze waarop je klanten vertrouwen. Neem contact met ons op via info@gsedispensing.com.

Let op: de informatie in dit artikel vormt geen juridisch advies. Het betreft een algemene samenvatting en analyse van milieu- en veiligheidswetgeving op basis van onderzoek door GSE. Lezers dienen zich voor besluitvorming te baseren op publiek beschikbare informatie van de bevoegde wetgevende autoriteiten.